آسمون خاکستری

باران ایران...!

زیبایی ات مضاعف می شود 

                 آنگاه که نور چراغها 

                           یکرنگی خیس تو را  

                                         می ستایند  

آنگاه که شب٬ سرد 

               عابران٬ فراری 

                    سقفهای کوتاه٬ پناهگاه  

غافل از تو٬ همه 

                   تو امّا  

                      در تار و پود همه!

تو می ریزی! 

      و هم رقص دوستانت 

                   -دوستان نیلی ات-  

                              سقوط می کنید! 

                                           سقوطی ژرف 

                                                         باران!  

زیبایی ات مضاعف می شود 

                 آنگاه که می نشینی آرام 

                                روی پلکهای بسته ام 

                                                         باران!

 

پی نوشت: 

وقتی عاشق خاک باشی، عطر هوایش مستت کند، تکیه گاهت باشد ستونهای تمّدن اش... 

دیگر وقتی پرچمش را آن بالا می بینی، احساس می کنی به بلندای آسمان اوج گرفته ای