آسمون خاکستری

شاید...

شاید نشود باور کرد

در امتحان هر روز تو،

                           باز هم رد شدم!

چون همیشه،

در امتحانی ساده و تکراری 

-تکراری آمیخته با هیجان-

به رغم داشتن پاسخ

                          باز هم رد شدم!

تو، در تمام حجم تنهایی من

  تو، در شیارهای آب

   تو، در اشکهای کودکی

     تو، در سکوت شب

        تو، در خنده های بی بهانه

          تو، در بغضهای مانده در گلو

 -که مجال تولدشان نیست-

              تو، در خاطرات دور

               تو، در ابرهای سپید

                 تو، در گونه ی گل

                          چشم در چشم من، آشکاری

و من ....

در توبه ها

     غلط کردم ها

       قول می دهم ها

          تکرار نمی کنم ها

                           خودم را حل می کنم

                                                  تا تقدیم تو شوم

آه...

فردا که می آیی باز

زیر باران مهربانی ات

-که فرصتی نو می دهد-

 کاش به زانو درآیم

در امتحان هر روز تو

برای یکبار هم که شده

کاش قبول شوم!

                     شاید نشود باور کرد

                                            شاید...